Renta rodzinna

coins-1164601__340Renta rodzinna przysługuje po osobie, która w chwili śmierci miała ustalone prawo do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy lub spełniał warunki do uzyskania jednego z tych świadczeń.  Uprawnionymi do renty rodzinnej są:  Dzieci własne lub przysposobione, dzieci drugiego małżonka, które nie ukończyły 16 lat (jeżeli się uczą 25 lat) i bez względu na wiek jeżeli są niezdolne do pracy przed ukończeniem 16 roku życia lub w czasie nauki w szkole do ukończenia 25 lat  Wnuki, rodzeństwo i inne dzieci, które przyjęto na wychowanie i utrzymanie, przed ukończeniem przez nie pełnoletności, jeśli spełniają takie warunki jak dzieci własne i przyjęto je na wychowanie co najmniej na rok przed śmiercią ubezpieczonej osoby (chyba że zmarły zginął w wypadku). Nie mogą przy tym być uprawnione do renty po zmarłych rodzicach..  Wdowa, wdowiec – jeżeli w chwili śmierci męża miała ukończone 50 lat lub była niezdolna do pracy lub wychowuje co najmniej jedno z dzieci, wnuków lub rodzeństw uprawnionych do reny rodzinnej po zmarłym, które nie ukończyły 16 lat, 18 jeżeli się uczą, lub są całkowicie niezdolne do pracy…  Do renty rodzinnej ma prawo także wdowa, która osiągnie wymagany wiek lub stanie się inwalidką w ciągu 5 lat od śmierci męża lub zaprzestania wychowywania dzieci…  Jeżeli wdowa była rozwiedziona z mężem lub nie istniała między nimi wspólność ustawowa, ma wtedy ona prawo do renty rodzinnej po nim tylko wówczas . gdy oprócz wyżej wymienionych warunków, sąd przyznał jej na siebie alimenty…  Jeżeli nie spełnione są warunki do otrzymania renty rodzinnej, a osoba nie ma z czego żyć, może otrzymać okresową rentę rodzinną przez rok po śmierci męża…  Wysokość renty rodzinnej  dla jednej osoby – 85 % świadczenia, które przysługiwałoby zmarłemu dla dwóch osób – 90 % świadczenia, które przysługiwałoby zmarłemu dla trzech i więcej osób – 95 % świadczenia, które przysługiwałoby zmarłemu  Od 1 marca 2009 r. najniższa renta rodzinna wynosi 675,10 zł.

Pełnomocnik w sprawie

breakfast-1147721__340Stało się – idę do sądu. Czy muszę korzystać z pomocy fachowego pełnomocnika? Jeżeli przykładowo mam zamiar wnieść skargę kasacyjną do Sądu Najwyższego lub skargę konstytucyjną do Trybunału Konstytucyjnego, to czy mogę występować samodzielnie we własnym imieniu?  Czy w sytuacji, gdy zdecyduję się stanąć przed sądem i dochodzić swoich praw jest mi potrzebny adwokat? Na pierwszy rzut oka pytanie może się wydawać  niejasne. Jeżeli sobie życzysz to niech Ci adwokat pomaga, jak nie to nie. Sam decydujesz i …. zwykle sam płacisz.  Gdy jednak wczytamy się w polskie ustawy okaże się, że w pewnych przypadkach adwokat jest nam jednak niezbędnie konieczny. Za podstawowy przykład może posłużyć art. 87 prim par. 1 kodeksu postępowania cywilnego, zgodnie z którym w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Oznacza to, iż do aby wnieść skargę kasacyjną do Sądu Najwyższego musimy skorzystać z usług adwokata. Skarga kasacyjna przygotowana i podpisana we własnym imieniu przez zwykłego Jana Kowalskiego nie ma żadnych szans powodzenia – Sąd Najwyższy nie będzie jej rozpoznawał pod względem merytorycznym. Skarga konstytucyjna również musi zostać sporządzona przez adwokata. Jest to tzw. przymus adwokacki.  Trzeba jednak przyznać, iż przymus adwokacki jest w Polsce zakreślony dość wąsko. W większości postępowań strony mogą występować samodzielnie bez fachowego pełnomocnika. Z czego zatem wynika przymus adwokacki w tych kilku przypadkach, w których obowiązuje? Najprościej mówiąc, chodzi o to, aby przed sądami najwyższych instancji (Sąd Najwyższy, Trybunał Konstytucyjny, Naczelny Sąd Administracyjny) występowali profesjonaliści. Ma to usprawnić postępowanie i przyczynić się do lepszego działania wymiaru sprawiedliwości.

Sprawy rozwodowe

business-241575__340Obecnie pozostawienie w wyroku rozwiązującym małżeństwo przez rozwód władzy obojgu rodzicom uzależnione jest od przedstawienia przez nich wspólnej koncepcji wychowawczej, zwanej planem wychowawczym. Plan wychowawczy wymusza współpracę i dążenie do kompromisu. Dziecko nie może, bowiem być obiektem walki, ani co gorsze przedmiotem szantażu.  Plan wychowawczy powinien regulować, jako minimum, sposób i zakres kontaktów z dzieckiem oraz miejsce jego zamieszkania. Wskazane jest również ustalenie przez rodziców rodzaju spraw, które będą wymagały ich wspólnej decyzji. Jednym z istotnych elementów planu mogą być alimenty. Zakresu i wysokości świadczeń alimentacyjnych, jest częstą przyczyną nieporozumień.  Rodzice mogą sami przygotować plan wychowawczy, z uwagi jednak na brak powszechnie obowiązujących wzorów przydatna jest pomoc profesjonalisty. Pełnomocnik prowadzący sprawę o rozwód pomoże ustalić zakres planu. W przypadku sporu, udział profesjonalisty w rozmowach rodziców pozwoli na znalezienie zgodnych z dobrem dziecka rozwiązań.  Przedstawione przez rodziców, w formie planu wychowawczego, propozycje wychowawcze są przedmiotem analizy sądu rozwodowego. Jeżeli rodzice przekonają sąd, że mimo rozwodu są w stanie współpracować i zgodnie wychowywać dziecko władza zostanie powierzona im obojgu. Brak porozumienia spowoduje pozostawienie wszystkich praw tylko matce lub ojcu zależnie od tego, z kim dziecko zamieszka. Drugi rodzic wówczas będzie mógł współdecydować tylko o najistotniejszych sprawach dziecka wskazanych w wyroku, takich jak dla przykładu sposobie leczenia, kierunku edukacji.  Na koniec należy dodać, że obowiązek przedstawienia planu wychowawczego dotyczy tylko tych spraw o rozwód, które zostały złożone do sądu po dacie 13.06.2009 roku.