Pełnomocnik w sprawie

breakfast-1147721__340Stało się – idę do sądu. Czy muszę korzystać z pomocy fachowego pełnomocnika? Jeżeli przykładowo mam zamiar wnieść skargę kasacyjną do Sądu Najwyższego lub skargę konstytucyjną do Trybunału Konstytucyjnego, to czy mogę występować samodzielnie we własnym imieniu?  Czy w sytuacji, gdy zdecyduję się stanąć przed sądem i dochodzić swoich praw jest mi potrzebny adwokat? Na pierwszy rzut oka pytanie może się wydawać  niejasne. Jeżeli sobie życzysz to niech Ci adwokat pomaga, jak nie to nie. Sam decydujesz i …. zwykle sam płacisz.  Gdy jednak wczytamy się w polskie ustawy okaże się, że w pewnych przypadkach adwokat jest nam jednak niezbędnie konieczny. Za podstawowy przykład może posłużyć art. 87 prim par. 1 kodeksu postępowania cywilnego, zgodnie z którym w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Oznacza to, iż do aby wnieść skargę kasacyjną do Sądu Najwyższego musimy skorzystać z usług adwokata. Skarga kasacyjna przygotowana i podpisana we własnym imieniu przez zwykłego Jana Kowalskiego nie ma żadnych szans powodzenia – Sąd Najwyższy nie będzie jej rozpoznawał pod względem merytorycznym. Skarga konstytucyjna również musi zostać sporządzona przez adwokata. Jest to tzw. przymus adwokacki.  Trzeba jednak przyznać, iż przymus adwokacki jest w Polsce zakreślony dość wąsko. W większości postępowań strony mogą występować samodzielnie bez fachowego pełnomocnika. Z czego zatem wynika przymus adwokacki w tych kilku przypadkach, w których obowiązuje? Najprościej mówiąc, chodzi o to, aby przed sądami najwyższych instancji (Sąd Najwyższy, Trybunał Konstytucyjny, Naczelny Sąd Administracyjny) występowali profesjonaliści. Ma to usprawnić postępowanie i przyczynić się do lepszego działania wymiaru sprawiedliwości.

Sprawy rozwodowe

business-241575__340Obecnie pozostawienie w wyroku rozwiązującym małżeństwo przez rozwód władzy obojgu rodzicom uzależnione jest od przedstawienia przez nich wspólnej koncepcji wychowawczej, zwanej planem wychowawczym. Plan wychowawczy wymusza współpracę i dążenie do kompromisu. Dziecko nie może, bowiem być obiektem walki, ani co gorsze przedmiotem szantażu.  Plan wychowawczy powinien regulować, jako minimum, sposób i zakres kontaktów z dzieckiem oraz miejsce jego zamieszkania. Wskazane jest również ustalenie przez rodziców rodzaju spraw, które będą wymagały ich wspólnej decyzji. Jednym z istotnych elementów planu mogą być alimenty. Zakresu i wysokości świadczeń alimentacyjnych, jest częstą przyczyną nieporozumień.  Rodzice mogą sami przygotować plan wychowawczy, z uwagi jednak na brak powszechnie obowiązujących wzorów przydatna jest pomoc profesjonalisty. Pełnomocnik prowadzący sprawę o rozwód pomoże ustalić zakres planu. W przypadku sporu, udział profesjonalisty w rozmowach rodziców pozwoli na znalezienie zgodnych z dobrem dziecka rozwiązań.  Przedstawione przez rodziców, w formie planu wychowawczego, propozycje wychowawcze są przedmiotem analizy sądu rozwodowego. Jeżeli rodzice przekonają sąd, że mimo rozwodu są w stanie współpracować i zgodnie wychowywać dziecko władza zostanie powierzona im obojgu. Brak porozumienia spowoduje pozostawienie wszystkich praw tylko matce lub ojcu zależnie od tego, z kim dziecko zamieszka. Drugi rodzic wówczas będzie mógł współdecydować tylko o najistotniejszych sprawach dziecka wskazanych w wyroku, takich jak dla przykładu sposobie leczenia, kierunku edukacji.  Na koniec należy dodać, że obowiązek przedstawienia planu wychowawczego dotyczy tylko tych spraw o rozwód, które zostały złożone do sądu po dacie 13.06.2009 roku.