Renta rodzinna

coins-1164601__340Renta rodzinna przysługuje po osobie, która w chwili śmierci miała ustalone prawo do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy lub spełniał warunki do uzyskania jednego z tych świadczeń.  Uprawnionymi do renty rodzinnej są:  Dzieci własne lub przysposobione, dzieci drugiego małżonka, które nie ukończyły 16 lat (jeżeli się uczą 25 lat) i bez względu na wiek jeżeli są niezdolne do pracy przed ukończeniem 16 roku życia lub w czasie nauki w szkole do ukończenia 25 lat  Wnuki, rodzeństwo i inne dzieci, które przyjęto na wychowanie i utrzymanie, przed ukończeniem przez nie pełnoletności, jeśli spełniają takie warunki jak dzieci własne i przyjęto je na wychowanie co najmniej na rok przed śmiercią ubezpieczonej osoby (chyba że zmarły zginął w wypadku). Nie mogą przy tym być uprawnione do renty po zmarłych rodzicach..  Wdowa, wdowiec – jeżeli w chwili śmierci męża miała ukończone 50 lat lub była niezdolna do pracy lub wychowuje co najmniej jedno z dzieci, wnuków lub rodzeństw uprawnionych do reny rodzinnej po zmarłym, które nie ukończyły 16 lat, 18 jeżeli się uczą, lub są całkowicie niezdolne do pracy…  Do renty rodzinnej ma prawo także wdowa, która osiągnie wymagany wiek lub stanie się inwalidką w ciągu 5 lat od śmierci męża lub zaprzestania wychowywania dzieci…  Jeżeli wdowa była rozwiedziona z mężem lub nie istniała między nimi wspólność ustawowa, ma wtedy ona prawo do renty rodzinnej po nim tylko wówczas . gdy oprócz wyżej wymienionych warunków, sąd przyznał jej na siebie alimenty…  Jeżeli nie spełnione są warunki do otrzymania renty rodzinnej, a osoba nie ma z czego żyć, może otrzymać okresową rentę rodzinną przez rok po śmierci męża…  Wysokość renty rodzinnej  dla jednej osoby – 85 % świadczenia, które przysługiwałoby zmarłemu dla dwóch osób – 90 % świadczenia, które przysługiwałoby zmarłemu dla trzech i więcej osób – 95 % świadczenia, które przysługiwałoby zmarłemu  Od 1 marca 2009 r. najniższa renta rodzinna wynosi 675,10 zł.

Pełnomocnik w sprawie

breakfast-1147721__340Stało się – idę do sądu. Czy muszę korzystać z pomocy fachowego pełnomocnika? Jeżeli przykładowo mam zamiar wnieść skargę kasacyjną do Sądu Najwyższego lub skargę konstytucyjną do Trybunału Konstytucyjnego, to czy mogę występować samodzielnie we własnym imieniu?  Czy w sytuacji, gdy zdecyduję się stanąć przed sądem i dochodzić swoich praw jest mi potrzebny adwokat? Na pierwszy rzut oka pytanie może się wydawać  niejasne. Jeżeli sobie życzysz to niech Ci adwokat pomaga, jak nie to nie. Sam decydujesz i …. zwykle sam płacisz.  Gdy jednak wczytamy się w polskie ustawy okaże się, że w pewnych przypadkach adwokat jest nam jednak niezbędnie konieczny. Za podstawowy przykład może posłużyć art. 87 prim par. 1 kodeksu postępowania cywilnego, zgodnie z którym w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Oznacza to, iż do aby wnieść skargę kasacyjną do Sądu Najwyższego musimy skorzystać z usług adwokata. Skarga kasacyjna przygotowana i podpisana we własnym imieniu przez zwykłego Jana Kowalskiego nie ma żadnych szans powodzenia – Sąd Najwyższy nie będzie jej rozpoznawał pod względem merytorycznym. Skarga konstytucyjna również musi zostać sporządzona przez adwokata. Jest to tzw. przymus adwokacki.  Trzeba jednak przyznać, iż przymus adwokacki jest w Polsce zakreślony dość wąsko. W większości postępowań strony mogą występować samodzielnie bez fachowego pełnomocnika. Z czego zatem wynika przymus adwokacki w tych kilku przypadkach, w których obowiązuje? Najprościej mówiąc, chodzi o to, aby przed sądami najwyższych instancji (Sąd Najwyższy, Trybunał Konstytucyjny, Naczelny Sąd Administracyjny) występowali profesjonaliści. Ma to usprawnić postępowanie i przyczynić się do lepszego działania wymiaru sprawiedliwości.

Rodzaje umów o pracę

business-441002__340Artykuł opisuje podstawowe rodzaje umów o pracę: na czas nieokreślony, na czas określony, na czas wykonania okreslonej pracy, na zastępstwo.Postawowym kryterium na podstawie którego różnicuje się umowy o pracę jest czas ich trwania a także cel jakiemu mają one służyć.  Każda z wymienionych umów może być poprzedzona umową na okres próbny.  Umowa na czas nieokreślony jest najbardziej typową z umów o pracę – niestety nie jest to umowa najczęsciej spotykana, głównie ze względu na szeroki zakres ochrony jakiej udziela pracownikowi między innymi w zakresie okresu wypowiedzenie umowy o pracę. W razie wątpliwości co do rodzaju zawartej umowy przyjmuje się że jest to umowa na czas nieokreślony.  Umowa na czas określony – jest jedną z umów terminowych. Umowa taka może być zawarta nawet na bardzo długi okres czasu, w kodeksie pracy nie został określony nigdzie maksymalny czas jej trwania. Od momentu wstąpienia Polski do Unii Europejskiej możliwość zawierania umów na czas określony została znacząco ograniczona ( głównie z powodu nadżyć). Ograniczenie to polega na tym że zawarcie trzeciej kolejnej umowy na czas określony jest równoznaczne z zawarciem umowy na czas nieokreślony ( z kolei kolejne ograniczenia do tej regulacji wprowadziła ustawa antykryzysowa).  Umowa na czas wykonania określonej pracy – czas jej trwania określony jest poprzez wskazanie czynności z wykonaniem której ulega ona rozwiązaniu. Co do zasady takiej umowy nie można wypowiedzieć.  Umowa na zastępstwo – czas trwania takiej umowy zależy od czasu w jakim powróci do pracy pracownik zastępowany, nie może być to jednak więcej niż 3 lata.  Zawarcie każdej  wymienionych umów może być poprzedzone zawarciem umowy na okres próbny, której czas trwania nie może jednak przekroczyc 3 miesięcy.